anne ÅŸefkati
ÇarÅŸamba, Aralık 23rd, 2009BebeÄŸimi görebilir miyim” dedi yeni anne.
Kucağına yumuÅŸak bir bohça verildi ve mutlu anne, bebeÄŸinin minik yüzünü görmek için kundağı açtı ve ÅŸaÅŸkınlıktan adeta nutku tutuldu! Anne ve bebeÄŸini seyreden doktor hızla arkasını dondu ve camdan bakmaya baÅŸladı. BebeÄŸin kulakları yoktu…
Muayenelerde, bebeğin duyma yetisinin etkilenmediği, sadece görünüşü bozan bir kulak yoksunluğu olduğu anlaşıldı.
Aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. Bir gün okul dönüşü eve koşarak geldi ve kendisini annesinin kollarına attı.
Hıçkırıyordu… Bu onun yaÅŸadığı ilk büyük hayal kırıklığıydı; aÄŸlayarak
- “Büyük bir çocuk bana ucube dedi…”
Küçük çocuk bu kadersizliğiyle büyüdü. Arkadaşları tarafından seviliyordu ve oldukça da başarılı bir öğrenciydi. Sınıf başkanı bile olabilirdi; eğer insanların arasına karışmış olsaydı. Annesi, her zaman ona
- “Genç insanların arasına karşımalısın”
diyordu, ancak aynı zamanda yüreğinde derin bir acıma ve şefkat hissediyordu.
Delikanlının babası, aile doktoru ile oğlunun sorunu ile ilgili görüştü;
- “Hiçbir ÅŸey yapılamaz mı?” diye sordu.
Doktor;
- “EÄŸer bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli yapılabilir” dedi.
Böylece genç bir adam için kulaklarını feda edecek birisi aranmaya başlandı. İki yıl geçti bir gün babası
- “Hastaneye gidiyorsun oÄŸlum, annen ve ben, sana kulaklarını verecek birini bulduk ancak unutma bu bir sır” dedi.
Operasyon çok başarılı geçti ve adeta yeni bir insan yaratıldı. Yeni görünümüyle psikolojisi de düzelen genç, okulda ve sosyal hayatında büyük başarılar elde etti. Daha sonra evlendi ve diplomat oldu. Yıllar geçti, bir gün babasına gidip sordu:
- “Bilmek zorundayım, bana bu kadar iyilik yapan kiÅŸi kim? Ben o insan için hiçbir ÅŸey yapamadım…”
- “Bir ÅŸey yapabileceÄŸini sanmıyorum” dedi babası.
- “Fakat anlaÅŸma kesin, ÅŸu anda öğrenemezsin, henüz deÄŸil…”
Bu derin sır yıllar boyunca gizlendi. Ancak bir gün açığa çıkma zamanı geldi… Hayatının en karanlık günlerinden birinde, annesinin cenazesi başında babasıyla birlikte bekliyordu. Babası yavaşça annesinin başına elini uzattı; kızıl kahverengi saçlarını eliyle geriye doÄŸru itti; annesinin kulakları yoktu.
- “Annen hiçbir zaman saçını kestirmek zorunda kalmadığı için çok mutlu oldu” diye fısıldadı babası.
- “..ve hiç kimse, annenin daha az güzel olduÄŸunu düşünmedi deÄŸil mi?”
Gerçek güzellik fiziksel görünüşe bağlı değildir, ancak kalptedir!